Het uitdrijven van het vrijheidsgevoel, het verbannen van rechtvaardigheid, het verwerpen van billijkheid, je kan het proberen.

Je kan er je eigen theorieën van een verwongen pseudo-democratie over heen smeren, al die zuivere verlangens besmuiken met een globalistisch neo-liberalistische smurrie, waar slechts een bepaalde bevolkingslaag zich door verrijkt.

Je kan beslissen wat anderen gelukkig maakt en dat beïnvloeden via media, marketing, zich steeds herhalende publiciteit, angst …

Bij sommigen zal dat aanslaan, zoals de verf of de mayonaise die ‘pakt’, bij anderen roep je weerstand en weerzin op.

Nooit zal je de aard van een persoon, laat staan een volk zo kunnen kneden, boutseren, totdat het uiteindelijk allemaal alfamannetjes worden.

‘Another brick in the wall’, zong Pink Floyd. Neen dus!

Net zo min als je muziek kan doen verstommen, een piano het zwijgen kan opleggen, mensen opsluiten in hun huis, in een kamp.

Zij zullen blijven opveren en zingen zoals in de film ‘La vita e bella’, Roberto Benigni met de mooie melodie de grauwheid bleef overstijgen.

Het kleine meisje zal op dode toetsen van een verbannen, vervallen piano, de fijnste muziek horen.

Hoor jij ze ook?

Voor VLAKO, voor Vrijheid voor zelfbeschikking

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.